Leren is doen!

Nog maar een jaar of 2 oud was mijn stopwoordje ‘zelluf doen’. Echt van jongs af aan wilde ik dingen leren en toepassen en dat is tot op de dag van vandaag niet veranderd. Mijn naam is Irma Meijer en al in mijn jeugd speelde ik graag schooltje. Velen verwachtten dan ook dat ik uiteindelijk wel juf zou worden. Ik had echter 1 grote passie: waterpolo. Daar wilde ik de top in bereiken, met als voorbeeld iemand uit mijn kennissenkring, die in het Nederlands team speelde. Als 7-jarige had ik dit doel al helder voor ogen en daar handelde ik ook naar. Ik was op dat moment te jong om mee te mogen trainen en spelen met de pupillen bij de zwemvereniging. Dat weerhield mij er niet van om naar de trainer te stappen. Ik vertelde hem, dat als ik niet mocht komen trainen, ik helemaal zou stoppen met zwemmen en verder zou gaan met handbal, aangezien ik dat ook deed. Gelukkig gaf de trainer toe en mocht ik iedere week lekker het water induiken en een balletje gooien.

Irma Meijer

Alleen merkte ik wel, dat alles ‘zelluf doen’ niet altijd werkte.Logisch, denk je misschien, je deed aan een teamsport. Dan moet je met je team samenwerken. Dat klopt. Echter, een trainer/coach is ook onontbeerlijk. En je kon mij niet blijer maken, dan wanneer ik extra training kreeg, liefst 1-op-1, om me verder te ontwikkelen. Oefening baart kunst en mijn jeugdige carri√®re verliep voorspoedig, inclusief selectietrainingen bij verschillende jeugdteams tot aan de nationale jeugdselectie toe.

Tot…. een rottige blessure roet in het eten gooide. Van de ene op de andere dag was het gedaan. Een moelijke tijd volgde, maar ik kon geen afstand nemen van het waterpolo. Als ik het zelf niet meer kon, dan kon ik toch anderen trainen en coachen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik gaf sinds mijn 12e ook al zwemles, dus dit kon ik ook. Achteraf gezien zou het echter wel handig zijn geweest, als ik hier en daar geholpen was. Niet dat ik alles alleen hoefde te doen, een trainerscursus was wel handig geweest ūüėČ

Door die hardnekkige blessure moest ik stap voor stap leren opnieuw mijn leven in te richten. Een nieuwe structuur, een nieuwe vervolgstudie kiezen (sportleraar worden was geen optie meer) en nieuwe vrienden maken. Ook hier stak het ‘zelluf doen’ virus weer de kop op. Met mijn doorzettingsvermogen was ook niks mis, dus ik ging vol voor mijn nieuwe leven. Ik koos een andere studie uit, ging op kamers wonen en nog geen 2 maanden na het behalen van mijn managementdiploma vond ik mezelf opeens terug voor de klas! Ik ging zonder ervaring in het onderwijs (leszwemmen en trainen niet meegerekend) op een ROC en op een VMBO-school een groep tieners lesgeven. Ik had weinig benul van hoe je een les moest opbouwen en stond dus met knikkende knieen en rode vlekken in mijn nek voor de klas. Zo snel als ik kon heb ik mijn pedagogische aantekening gehaald om te leren hoe je een les opbouwt. Dat in combinatie met 1-op-1 intervisie met een ervaren docent zorgde er voor, dat ik me staande kon houden en steeds meer zelfvertrouwen kreeg. En hierdoor vond ik het lesgeven ook steeds leuker! Want als je weet hoe het spel gespeeld moet worden, sta je toch een stuk rustiger voor zo’n groep.

Mijn ‘nieuwe’ leven was leuk. Ik genoot van het overbrengen van mijn kennis en vaardigheden, leuke dingen doen met vrienden, kortom van alles wat op mijn pad kwam. Alleen hield ik niet voldoende rekening met de beperkingen ten gevolge van mijn blessure. Gevolg: na vele jaren knokken en zo veel mogelijk dingen zelf doen: burn-out. Langzaam maar zeker moest ik toegeven dat ‘zelluf doen’ niet altijd de beste optie was. Soms is het gewoon nodig om even wat hulp te vragen en in te schakelen, om vanuit daar het zelf weer op te kunnen pakken. Dit is bij mij echt een proces van vallen en opstaan. En eerlijk is eerlijk, ik struikel nog wel eens. Alleen krijg ik steeds eerder in de gaten, wanneer het tijd is om die hulp in te schakelen.

Na die burn-out heb ik besloten om het roer om te gooien. Om mijn eigen tijd beter in te kunnen delen ben ik in 2013 gestart als zelfstandige in de rol van gewichtsconsulent. Met mijn achtergrond en vanuit interesse leek dit een logische keus te zijn. Ik zou anderen leren om een gezond gewicht te bereiken. Afvallen is topsport, dus dat sloot prima aan bij mijn topsportmentaliteit. Alleen, zo bleek het niet te werken. Niet iedereen heeft immers een soortgelijke mentaliteit als ik. Bovendien was ik al snel meer bezig met het helpen van collega’s. Ik gaf hen tips op het gebied van het opzetten van hun praktijk en moedigde hen vooral aan om workshops te gaan geven. Op die manier konden ze meer mensen tegelijk bereiken, hun naamsbekendheid vergroten en ook meer mensen daadwerkelijk helpen. En wat vond ik het geweldig, als dit er toe leidde, dat die collega’s ook daadwerkelijk de stap zetten om een workshop te geven. En dat ze dan daarna ook nog eens blij en tevreden aangaven dat het een geweldige workshop was geworden, waar ook nog een vervolg uit voortkwam.

In 2015 heb ik daarom de knoop doorgehakt en Boeiende Workshops opgericht. Ik ben allerlei trainingen gaan volgen om mijn eigen vaardigheden te verbeteren. Regelmatig moet ik daarvoor een drempel over, zoals bij het maken van video’s en Facebook Live uitzendingen. Door echter een coach in te schakelen voor advies en ondersteuning leer ik gestaag bij en doe ik wat nodig is om me verder te ontwikkelen als workshopcoach, zodat ik nog veel meer coaches kan helpen. Ik leer nu coaches en andere zelfstandigen die het lastig vinden om een workshop te geven, hoe ze een boeiende workshop met impact kunnen verzorgen, zodat ze met vertrouwen hun kennis kunnen overdragen en hun visitekaartje afgeven. En keer op keer geniet ik van hun succes. Als ik een berichtje¬†krijg, dat de workshop geslaagd is, krijg ik ook weer dat gevoel van een overwinning van binnen, net als vroeger na een wedstrijd. Dan juicht het in mij, dat het weer gelukt is. ¬†En eerlijk is eerlijk, van dat gevoel kan ik geen genoeg krijgen. De moed die is opgebracht om de stap te zetten om voor een groep te gaan staan en vanuit daar hun praktijk een boost geven, is echt geweldig. ¬†Zij leren echt door te doen en daar ben ik trots op!

Durf jij ook om samen met mij die stap te zetten en je eigen, boeiende workshop gaan geven?

Neem dan contact op!